အခါတစ္ပါး၌ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူစဥ္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိေသာ မ်ားစြာကုန္ေသာ နတ္သားတို႔သည္ ညဥ့္ဦးယမ္လြန္ၿပီးေသာ သန္းေခါင္းယမ္ အခ်ိန္၌ ေဇတဝန္ တစ္ေက်ာင္းလုံးကို ကိုယ္ေရာင္ ကိုယ္ဝါျဖင့္ ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကုန္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ အရပ္၌ ရပ္တည္ၾကကုန္၏။ ထုိ့တြင္ နတ္သားေျခာက္္ဦးတုိ့သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား တစ္ဂါထာစီျဖင့္ ေလွ်ာက္၏။
1) ‘’သူေတာ္ေကာင္းတို႔ႏွင့္သာလွ်င္ ေပါင္းေဖာ္ရာ၏၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ႏွင့္ ေပါင္း ေဖာ္ျခင္းကို ျပဳရာ၏၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တရားကို သိသည္ရွိေသာ္ ျမတ္၏၊ မယုတ္မာ။
2) ပညာကို ရႏိုင္၏၊ အျခား (သူမိုက္) ထံမွ ပညာကို မရႏိုင္။
3) ပူေဆြးသူတို႔၏ အလယ္၌ မပူေဆြးရ။
4) ေဆြမ်ဳိးတို႔၏ အလယ္၌ တင့္တယ္၏။
5) သတၱဝါတို႔ သည္ ေကာင္းေသာ လားရာ (သုဂတိ) ဘဝသို႔ ေရာက္ရကုန္၏။
6) သတၱဝါတို႔ သည္ အျမဲမျပတ္ ခ်မ္းသာစြာ တည္ေနရကုန္၏''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။
ထိုတြင္ နတ္သားတစ္ဦးသည္ ''ျမတ္စြာဘုရား အဘယ္သူ၏ စကားသည္ ေကာင္းစြာ ဆို အပ္သည္ မည္ပါသနည္း''ဟု ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္၏၊ သင္ နတ္သားအားလံုးတို႔၏ စကားသည္ အေၾကာင္းပရိယာယ္အားျဖင့္ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္၏၊ ထို႔ျပင္ ငါဘုရားစကားကိုလည္း နာၾက ကုန္ေလာ့ -
''သူေတာ္ ေကာင္းတို႔ ႏွင့္ သာလွ်င္ ေပါင္း ေဖာ္ ရာ၏၊ သူေတာ္ ေကာင္းတို႔ ႏွင့္ ေပါင္း ေဖာ္ျခင္း ကို ျပဳရာ၏၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တရားကို သိသည္ရွိေသာ္ အလံုးစံု ေသာ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္၏''ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူေသာတရားေတာ္ကို နတ္တို႔သည္ ႏွစ္သက္ကုန္သည္ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားအား ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ အ႐ိုအေသ ျပဳကာ ထိုအရပ္၌ပင္ ကြယ္ေပ်ာက္ကာ နတ္ျပည္သုိ့ျပန္ကုန္၏။
၁-သဗ႓ိသုတ္၊၄-သတုလႅပကာယိကဝဂ္ ၊သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ သံယုတၱနိကာယ္။
